سیلی دن سن نجه یاندون ایله منده یانورام

دیمرم اوزگیه بو دردیمی چاهه دیرم

صحبت از سفر به مـشـهـد بودخیلی مشتاق بود که به این سفر بروداما عده ای گفتن ، نمی شود !! زیرا این کاروان پر بود از آدم های تحصیل کردهاما او مـیـوه فـروش ساده ی بازار بودخلاصه ، رفت ...رسید مـشـهـد و تو اولین سلام به امـام رضـاهمه مشغول خواندن اذن دخول بودند که دیدنداین میوه فروش بی سواد ماجرای ی ما رو کرد به امـام رضـا و گفت:یا امـام رضـا من تو بازار میوه هامو|به دِرهَم میفروشم ولی تو دَرهَم بخر|قـصـه تـمـام+ هرکس غریب تر ، آشنا تر !امام مهربانی ها..

من غرورم را به

عشق "تـو"

زیر پا می گذارم!

تو هم مرا ببخش ...

اللهم أنتَ أنتَ، و أنا أنا...

خدایا! تو، توئی با همه مختصات مهربانی و پروردگاری ات.

و من، منم با همه خبائث و حقارت های بندگی ام...

+ عاقبت میخواهی با من چه کنی ، مهربانِ من ؟

ارحم الراحمین من ...

زیارت عاشورا را بخوانی

گر بمیری هم شهیدی ...

+ سعی داشته باشیم ، هر روز زیارت عاشورا بخوانیم

ده دقیقه (حداکثر) ، وقت زیادی ست ؟

+ اکثر شهدای ما ؛ با زیارت عاشورای ارباب

آسمانی شده اند ...

+ زیـارت عاشورا میخوانم ؛ تا هر روز

لبیـک بگویم، به حسین علیه السلام

جای تمام لبیک های که کوفیان باید میگفتند

ولی نگفتن ...

لبیک یا حسین

خدا می خواست به تو بال و پر بدهد...

گفت چشمت می زنند!

چادر داد ...

+ خواهر حجاب ت ...

یا زهرا (س)

آسمان شهرمان این روز ها همچون آسمان دلـم می بـــارد ...

باران می بارد تا دوباره بر تن بی روح شهر ها

جان دوباره ایی ببخشد و لطف خالق را برساند

به گوش بندگان ناشکرش که گاهی فراموش میکنند

او را ...

امــا دلـم مـی بارد ، بـرای دل خـودش !!

دل است دیگر ، گاهی میگیرد و می بارد

رحمتت را شکر ...

وقتی پنجره دل را باز میکنی ، نسیمی شروع به وزیدن می کندنسیمی که چشمان ت را نوازش می دهد و قطره های اشکیکه جاری میشوند از آن همه دلتنگی ، که نسیم برای ت آوردهآری ، تنها نسیـم کربــلا میتــواند چشمــانت را بــارانی کند ...دلتنگ هوای کربلای ت شده ام ... + به تو که فکر میکنم ، چشمانم بارانی میشوند ...عصب های چشمم کربلایی شده اند ...یا حسین

وقتی دست هایت را ،

نذر مرتب کردن حجابت می کنی ...

وقتی چشم هایت را بر حرام می بندی ...

وقتی با آهنگ نجابت و وقار ...

از جاده تلخ گناه

پیروزمندانه میگذری ...

وقتی پاکی وجودت را ...

از نگاه های چرکین می پوشانی !

آنگاه ; پیشکش توست بلندای آسمان ها

که حجابت آسمان است

و خودت از جنس ماه ...

هيئت تمام شد،همه رفتند و تو هنوز..

يک گوشه ای نشسته ای و آرام گريه ميکنی